فروتنى در برابر حق و خروشيدن بر باطل ، نمونهء زندهء اخلاق والاى نبوى و سمبل برجستهء دلاورى و جهاد در راه خدا و امر به معروف و نهى از منكر و بارزترين الگوى ايثار و از خودگذشتگى در جهت زنده كردن ارزش‌هاى پر ارج آيين مقدس جدش سرور پيامبران به شمار مىآيد ، تا آنجا كه جدّ بزرگوارش دربارهء او فرمود : « حسين منّي و أنا من حسين » ؛ حسين از من است و من از حسين . رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله با اين سخن از رتبه و جايگاه اين شخصيت بزرگ ، با رساترين تعبير ياد كرد . حسين بن على عليه السّلام پس از جدّ بزرگوارش رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله تحت مراقبت مادر گرانقدرش ، صديقهء طاهره فاطمهء زهرا عليهما السّلام ، بانوى بانوان جهان و حمايت پدر بزرگوارش ، على مرتضى سلام اللّه عليه سرور اوصياء و پيشواى مسلمانان ، قرار گرفت ؛ پيشوايى كه پس از رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله شاهد رنج و اندوه و انحراف رهبرى مسلمانان بود و پيامدهاى ناگوار رنج و مصيبت و كشاكش و ستيز با عناصرى كه اين پيشوايى بزرگ را در كمال خودستايى و بىدليل و برهان به يغما بردند ، پدر و مادر بزرگوارش را احاطه كرده بود و . . . امام حسين عليه السّلام در كنار برادرش حسن و پدر ارجمندش اميرمؤمنان عليهما السّلام و مادر گرامىاش فاطمه ، شاهد اين رنج و اندوه بوده و تلخى و مرارت‌هاى آن را فرو خورد . هرچند دوران كودكىاش را سپرى مىكرد ولى به خوبى از عمق ماجراهاى دردناك و شدّت مصيبت آگاه بود . امام حسين عليه السّلام در دوران خلافت عمر بالندگى يافت و در كنار پدر و برادرش به ظاهر ، از سياست و پذيرش مسئوليت خلافت ، خوددارى نمود و به تهذيب و تربيت مردم رو آورد و احكام دينشان را در مسير صحيح رسالت كه